Historia Koniakowa zaczyna się w drugiej połowie XVI wieku. Wtedy to na jego tereny zaczęli napływać z północy osadnicy z równinnych terenów śląska Cieszyńskiego zasiedlając wcześniej Istebną i Jaworzynkę, z którymi Koniaków tworzy dziś Beskidzką Trójwieś. Ale to nie jedyni, którzy tu dotarli. Pędząc swe stada przez Karpaty dotarli w te rejony również Wołosi, koczowniczy lud pasterski wywodzący sie ze wschodniej Rumunii. Stopniowo mieszali się oni z miejscową ludnością, która wiele przejęła z ich kultury, od wierzeń po elementy ubioru.

Osiedleńcy wybrali sobie za dom miejsce wyjątkowe. Koniaków leży na przełęczy górskiej wiodącej od doliny Olzy po dolinę Soły. Otoczony jest wzniesieniami Tynioka (894 m.n.p.m) od północy i śliwkuli (790 m.n.p.m) od południa, rozłożony jest na zachodnich zboczach góry Ochodzitej (897 m.n.p.m) średnio na wysokości 700 m.n.p.m - co daje mu status najwyżej położonej wsi w Beskidzie śląskim. Mało tego - Koniaków leży na europejskim dziale wodnym, między zlewiskami Morza Bałtyckiego i Morza Czarnego do którego spływa przez Wag i Dunaj wypływająca spod Ochodzitej Czadeczka. Nieopodal biorą też swój początek Wisła i Olza (dopływ Odry).

Koniakowianie parali się głównie pasterstwem. Przeżywało ono swój rozkwit w II połowie XVIII wieku, ale na skutek prowadzonej przez panujących Habsburgów gospodarki leśnej zaczęło podupadać, a prawie całkowicie zanikło po pozbawieniu górali serwitutów w 1853 r. Po upadku pasterstwa ludziom zaczęło się wieść dużo gorzej, co wielu zmusiło do emigracji za chlebem m. in. do Francji i Ameryki. Gospodarka pasterska miała odrodzić się ponownie w Koniakowie, choć w dużo mniejszym stopniu, dopiero w okresie międzywojennym.

W 1816 roku Koniaków stał się samodzielną gminą z własną pieczęcią. Pieczęć miała 3, 5 mm średnicy, konia w godle, a napis otokowy brzmiał: "Gmina Katastralna Koniaków".

Dziś Koniaków, wraz z Istebną i Jaworzynką, należy do gminy Istebna. Tworzą Trójwieś Beskidzką, która jest jednym z najatrakcyjnieszych regionów turystycznych kraju.